Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έπαψα να ξυπνάω και να κοιμάμαι δίπλα σε εμετούς…από τότε που τα δάχτυλα και τα χείλη μου ήταν σκισμένα από τα οξέα των καθημερινών αμέτρητων εμετών…από τότε που η ζωή μου ήταν εφιαλτική και το αύριο αβέβαιο…από τότε που πάλευα να σκοτώσω τον εαυτό μου αργά και σιχαμερά…από τότε που τα μάτια μου ήταν με μαύρους κύκλους και το κορμί μου το τρυπούσαν κόκαλα…από τότε που φοβόμουν να κοιμηθώ γιατί κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου ένιωθα ότι βυθίζομαι σε ένα μαύρο σκοτάδι από την εξάντληση….από τότε που σκότωνα την εφηβία μου και ξάπλωνα δίπλα σε εμετούς πιστεύοντας ότι αυτό μου άξιζει….

από τότε που κάθε φορά που έτρωγα και έκανα εμετό ένιωθα ότι ξερνάω και ένα κομμάτι του εαυτού μου…από τότε που το μόνο που με ένοιαζε ήταν πως θα φάω και θα ξεράσω το είναι μου…από τότε που δολοφονούσα καθημερινά την παιδικότητα μου…από τότε που ένιωθα άχρηστη και το απόλυτο μηδέν…από τότε που έπιασα τον απόλυτο πάτο και την απόλυτη ξεφτίλα…από τότε που έκανα εμετό στο σχολείο, στο δρόμο, στις σχολικές εκδρομές, στο μπάνιο όταν λουζόμουν, πάνω μου…από τότε που κατάπινα με μανία αμάσητες χαλασμένες τροφές σαν το πιο αδέσποτο ζώο που υπήρχε…από τότε που κοιμόμουν δίπλα σε κουβάδες με σκατά γιατί αυτό με έκαναν να πιστεύω ότι μου άξιζε…από τότε που έτρεχα σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους και κατάπινα τόνους χάπια μήπως και κάποια μέρα χαμογελάσω έστω και δειλά….από τότε που ήμουν 35 κιλά και ένιωθα χοντρή και απαίσια…έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που συμπλήρωσα  14500 φορές που έκανα εμετό στη ζωή μου….

Είμαι πλέον μακριά από τον εφιάλτη… Έχτισα την ζωή μου από την αρχή και έχω όλα όσα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να νιώθει ευτυχισμένος. Αισθάνομαι δυνατή και το αποδεικνύω κάθε μέρα με όσα κάνω…  Έχω ανθρώπους γύρω μου που με αγαπάνε και μπορώ και ονειρεύομαι μαζί τους ξανά από την αρχή…

Και σήμερα είμαι εδώ και στέκομαι στα πόδια μου χωρίς να με έχει βοηθήσει κανείς…. Είμαι εδώ μόνο από τη δική μου δύναμη…Μια δύναμη όμως που όλοι μας την έχουμε αρκεί  να πιστέψουμε σε αυτήν…Ακόμα και αυτός που νομίζει ότι είναι ο πιο αδύναμος άνθρωπος του κόσμου κρίβει την ίδια δύναμη που έκριβα κι εγώ και απλά αγνοούσα…

Σήμερα εμπιστεύτηκα στην φίλη μου την Χριστίνα όλα όσα έζησα…Διάβασε όλα όσα έγραψα εδώ μέσα… Διάβασε για την απόλυτη ξεφτίλα μου και για το που είμαι τώρα…Τα λόγια που μου είπε σήμερα η Χριστίνα είναι για μένα ένας ακόμη σταθμός στη ζώη μου…Ένας σταθμός που πάντα θα μου δίνει την ίδια δύναμη που μου δίνουν και αυτά που έζησα και ξεπέρασα…

«μου φάνηκε όπως όταν διαβάζω καμιά φορά ένα βιβλίο και αγαπάω έναν ήρωα και λέω αυτόν θα ήθελα να τον γνωρίσω και θα ήμουν περήφανη να τον έχω φίλο μου»

Αυτά τα λόγια με συγκίνησαν όσο τίποτε άλλο στη ζωή μου…Αυτά τα λόγια σήμερα με έκαναν να νιώσω ότι δεν πέταξα άδικα  τόσα χρόνια από τη ζωή μου ,μέσα σε εμετούς και ξεφτιλισμένες καταστάσεις… Σήμερα κατάλαβα πως μέσα από αυτά τα χρόνια έκανα το πιο σημαντικό πράγμα στη ζώη μου!  Έμαθα εμένα, βρήκα τα όρια της δύναμης μου και έκανα  τους γύρω μου περήφανους για μένα και για αυτό που είμαι…

Το παραπάνω κείμενο είναι αφιερωμένο στη φίλη μου τη Χριστίνα που γνωρίζω ελάχιστα και όμως με άγγιξε όσο κανείς πάνω σε αυτό το τόσο ευαίσθητο κομμάτι του εαυτόυ μου…

Διαφημιστική Προβολή

Διαφημιστική προβολή...