Το έζησα για 5 χρόνια , χωρίς ούτε μια μέρα κενό….Κατανάλωσα τόνους φαγητό….Γλυκά, αλμυρά, ξινά, πικρά, χαλασμένα, κατεψυγμένα….Τα πάντα… Ήταν η δόση μου και την έψαχνα με μανία… Έκανα εμετό στο σχολείο, στο σπίτι, στο δρόμο, στην μπανιέρα όταν έκανα μπάνιο…Έτρωγα με μανία, σχεδόν αμάσητες τις τροφές από την λύσσα μου…Πόσες φορές Θεέ μου κόντεψα να πνιγώ! Πόσες φορές μελάνιασα από τις τεράστιες μπουκιές που είχα καταπιεί! Θεέ μου, είναι θαύμα το ότι ζω!

Τα δάχτυλά μου, τα χείλη μου, σκισμένα από τα οξέα…Μαύροι κύκλοι στα μάτια μου, το πρόσωπό μου κίτρινο από την εξάντληση…Το κορμί μου με δυσκολία μπορούσα να το κρατήσω όρθιο και όταν ξάπλωνα δεν ήξερα πώς να κάτσω για να μη με τρυπάνε τα κόκαλα που είχαν πεταχτεί έξω…

Και όμως, κάθε μέρα που ανέβαινα στη ζυγαριά, χαιρόμουν που έβλεπα τα κιλά να κατεβαίνουν…35 κιλά! Σοκάρομαι και μόνο που το θυμάμαι…. Οι γονείς μου άργησαν να καταλάβουν τι μου συνέβαινε…Και όταν το έμαθαν ήταν απλώς πλέον αργά για να κάνουν κάτι…Ήμουν ήδη εξαρτημένη! Δε με σταματούσε τίποτα! Κλείδωσαν το ψυγείο με αλυσίδες και όμως το έσπασα για να πάρω τη δόση μου!

Έκλεβα χρήματα από τις τσέπες τους για να μπορώ να αγοράζω γλυκά, σάντουιτς, γαριδάκια, πίτσες ,,,,Τη δόση μου! Έκρυβα τις τροφές στα ρούχα μου και τις καταβρόχθιζα με μανία στο δωμάτιο μου και έπειτα ξερνούσα μέσα σε μαύρες σακούλες τις οποίες πετούσα κρυφά….

Έκρυβα τις τροφές στα ρούχα μου και αφού τις καταβρόχθιζα , έμπαινα για μπάνιο και ξερνούσα πάνω μου, στη μπανιέρα, για να μη δούνε τα σημάδια στη λεκάνη της τουαλέτας… Χρειάστηκε κάποτε να μείνω μόνη μου για 1 Βδομάδα….

Ντρέπομαι να το περιγράψω αλλά θα το κάνω….Δε θυμάμαι πόσες φορές είχα κάνει εμετό εκείνη την εβδομάδα! Το σκέφτομαι και το αίμα μου παγώνει… Είχε βουλώσει η τουαλέτα από τον πολύ εμετό, το ίδιο και η μπανιέρα , όπως και ο νιπτήρας…. Ξέρεται που έκανα τις ακαθαρσίες μου για μια εβδομάδα? Μέσα σε κουβάδες και όταν τελείωνα τα βουλιμικά επεισόδια , ξάπλωνα δίπλα τους γιατί ένιωθα όπως ακριβώς ένας κουβάς με ακαθαρσίες…. Πόσες μύγες είχε Θεέ μου το σπίτι….Η οσμή ήταν ανυπόφορη… Δεν με ένοιαζε όμως καθόλου! Έπειθα τον εαυτό μου ότι είναι στο περιβάλλον που του αξίζει!

Μια από αυτές τις μέρες, δεν μπορούσα να κάνω εμετό ότι τρόπο και αν δοκίμαζα! Ξέρετε τι έκανα? Ήπια νερό από την βουλωμένη με τα πάντα λεκάνη….. Είναι τόσα πολλά αυτά που έγιναν τότε! Τόσες εικόνες χαραγμένες γερά στη μνήμη μου …..Νομίζω ότι ακόμα και ένα βιβλίο δε μπορεί να τα χωρέσει…. Κι όμως σήμερα απέχω τόσο πολύ από όλα αυτά! Κατάφερα να ξεφύγω ύστερα από 14500 φορές που εκδικήθηκα τον εαυτό μου! Ναι υπάρχει τρόπος να ξεφύγει ο καθένας μας από αυτή τη κατάσταση! Δεν είναι λύση ούτε η δίαιτα , ούτε τα χάπια…Η λύση είναι μέσα μας, στη ψυχή μας.

Πρέπει να βρούμε το κουράγιο να αντιμετωπίσουμε και πάνω από όλα να αποδεχτούμε, αυτό που μας κάνει να μισούμε τον εαυτό μας! Μη γυρίζεις την πλάτη στην αλήθεια, όσο πικρή και αν είναι αυτή! Κοίτα την στα μάτια και αποδέξου την ! Η αλήθεια αυτή είναι η αρχή της λύσης του προβλήματος σου! Δε χρειάζεται δύναμη, δε χρειάζεται να έχεις κάτι το ιδιαίτερο για να ξεφύγεις! Το μόνο που χρειάζεται είναι να δεις την αλήθεια, να μιλήσεις με ειλικρίνεια στον εαυτό σου! Μεγάλωσα με έναν πατέρα που με έκανε να νιώθω το οικονομικό του πρόβλημα. Μου έλεγε κάθε μέρα ότι είμαι άχρηστη και ανίκανη και ότι ποτέ δε θα κάνω κάτι στη ζωή μου! Μου έριχνε ευθύνες όταν χώρισε με τη μητέρα μου! Και όλα αυτά μ έκανε να τα πιστέψω βαθιά μέσα μου! Πως θα μπορούσε να φταίει ένα παιδί για όλα αυτά? Ακόμα και όταν ήμουν βουλιμική , αυτό που μου έλεγε ήταν «ξέρεις πόσο κοστίζει το 1 κιλό τυρί που τρως?» Ήθελα την αγάπη του! Να νιώσω ότι με νοιάζεται, ότι πιστεύει σε μένα…Και κάθε μέρα που έβλεπα ότι ποτέ δε θα γεμίσω αυτό το κενό μου , έπεφτα όλο και πιο βαθιά…. Ούτε σήμερα έχω την αγάπη του, την εμπιστοσύνη του για όσα κάνω!

Σήμερα όμως ξέρω πως δεν ήμουν εγώ το πρόβλημα του, αλλά το χαμηλό επίπεδο που σαν άνθρωπος έχει. Αποδέχτηκα με μεγάλη λύπη μου το γεγονός ότι ποτέ δεν θα έχω τη σχέση που πάντα ήθελα με τον πατέρα μου και προσπαθώ να γεμίζω αυτό το κενό μέσα από άλλους ανθρώπους. Μέσα από την αναγνώριση και την αγάπη που εισπράττω καθημερινά από γνωστούς και άγνωστους. Έχτισα την ζωή μου από την αρχή, γνωρίζοντας πλέον ποια είμαι και έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

Όταν άρχισα να μου αναγνωρίζω πράγματα και να τα βρίσκω με τον εαυτό μου, τότε δεν είχα λόγους πλέον για να έχω βουλιμικά επεισόδια!!! Σήμερα είμαι 28 χρονων! Έχω περίπου 7 χρόνια μακριά από τον εφιάλτη. Έχω το σπίτι μου, τη δουλεία μου, το σκύλο μου, το αμάξι μου, τους φίλους μου, τη ζωή μου! Το πιο σημαντικό όμως που έχω, είναι μια απίστευτη δύναμη μετά από όλα αυτά! Μια δύναμη ανεξέλεγκτη και δημιουργική! Αγαπώ πλέον τον εαυτό μου και τον φροντίζω καθημερινά! Κοίτα αυτόν που κάθεται δίπλα σου και δες τι καλύτερο έχει από σένα...Νομίζεις ότι τα πάντα τα έχει καλύτερα...Όταν όμως δεις τη ζωή του και σου μιλήσει για αυτήν και το πως νιώθει, θα δεις ότι ίσως η δική σου ζωή να είναι καλύτερη!

Γιατί λοιπόν να θες να κάνεις κακό στον εαυτό σου , ενώ ο διπλανός σου δεν το κάνει? Ο καθένας από εμάς έχει τα ταλέντα του και τις ομορφιές του! Αυτά πρέπει να βρούμε μέσα μας και να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας που τόσο πολύ και άδικα έχουμε πληγώσει.... Δεν είναι το πρόβλημα το φαγητό! Δεν είναι λύση η δίαιτα! Το πρόβλημα είναι αυτό που καθένας μας κουβαλάει μέσα του και τον πληγώνει και η λύση είναι το να βρούμε λόγους να αγαπήσουμε τον εαυτό μας... Αγαπάς τους φίλους σου, την οικογένεια σου, ένα τραγούδι, μια ταινία, το σκύλο σου, ένα ποίημα… Αγαπάς τόσα πράγματα γύρω σου! Μέσα στην αγάπη που νιώθεις μη ξεχνάς να αγαπάς και τον εαυτό σου! Κάθε φορά που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη χαμογέλα στο πρόσωπο που βλέπεις!!! Κάθε πρωί που ξυπνάς τύλιξε τα χεριά σου πάνω σου και δώσε μια αγκαλιά στον εαυτό σου! Έχεις αγκαλιάσει τόσους και τόσους! Αγκάλιασε και σένα!

Το αξίζεις πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο! Με απέραντη αγάπη μια πρώην βουλιμική που έχει κάνει περίπου 14500 φόρες εμετό...

Διαφημιστική Προβολή

Διαφημιστική προβολή...