Δεν ήταν παρά εντελώς τυχαία που πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα άρθρο σε κάποια ξένη ιστιοσελίδα που διάβασα για τις διατροφικές διαταραχές και μου τράβηξε την προσοχή. Ψάχνοντάς το εκτενέστερα πανικοβλήθηκα βλέποντας το πλήθος των δικών μου παράξενων συνηθειών, τρόπων σκέψης, συμπεριφορών και συμπτωμάτων ετών να απαριθμούνται σε λίστες συνηθέστερων ενδείξεων και συμπτωμάτων αυτού που αποκαλείται νευρική ανορεξία.

Είναι αλήθεια ότι από την εφηβεία μου ένιωθα αυτοαπόρριψη-κι ακόμα νιώθω αλλά θέλω να πιστεύω ότι τώρα το έχω σε πιο ελεχγόμενο βαθμό. Η πρώτη μου παρατεταμένης διάρκειας αυτοεπιβαλόμενη αποχή από το φαγητό ήταν στην ηλικία των 17 ετών και ξεκίνησε απλά σαν επιθυμία να διώξω λίγα περιττά κιλά -αν και κατέληξε σε πραγματική απεργία πείνας χωρίς ημερομηνία λήξης. Από τότε, αν και κατα καιρούς με ξαναπιάνει και σταματάω να τρώω για μεγάλα διαστήματα, πιστεύω ότι το ελέγχω κάπως. Δεν έφτασα ποτέ στο σημείο να χρειαστεί να εισαχθώ στο νοσοκομείο. Τώρα, λίγους μήνες πριν συμπληρώσω τα 30 μου χρόνια κάνω πάλι τα ίδια.

Ωστόσο πριν από αυτό το τελευταίο, η προηγούμενη φορά που ξανάχασα τον έλεγχο ήταν πριν από έναν ολόκληρο χρόνο που εφτασα να ζυγίζω 39 κιλά. Τότε ήταν που σταμάτησε και ο κύκλος μου και χρειάστηκε να πάω σε γυναικολόγο -ο οποίος μόνο που δεν ούρλιαξε μόλις έλυσα τη ρόμπα μου για να με εξετάσει και αντίκρισε το σώμα μου... Το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν "Τρώς τίποτα???" Παρόλα αυτά εγώ δεν πίστευα τότε ότι το μικρό βάρος ήταν πια τόσο πολύ εμφανές γιατί έτσι κι αλλιώς είμαι μικρόσωμη στο ύψος (μόλις 1,59) και δεν καταλάβαινα πώς όλοι το παρατηρούσαν απ' τη στιγμή που στον καθρέφτη μου εγώ αντίκρυζα ένα μάλλον σαρκώδες άτομο.

Μετά από αυτήν την περίοδο και έπειτα από τεράστια ψυχική φθορά άρχισα σταδιακά να τρέφομαι καταναγκαστικά παρόλο που δεν είχα καμία διάθεση και ένιωθα φριχτές ενοχές γι' αυτό. Αυξησα το βάρος μου, αλλά μόλις έφτασα τα 48 κιλά πανικοβλήθηκα κι από τότε όλα ξανάρχισαν. Τώρα ζυγίζω 43 κιλά και δεν μπορώ να καταλάβω πώς ενώ οι αριθμοί ακούγονται μικροί και τα ρούχα μου τα ίδια φαίνονται μικρά στο μάτι, όταν κοιτώ στον καθρέφτη ή όταν παρατηρώ το ίδιο το σώμα μου βλέπω μία αποκρουστικά κοντόχοντρη μάζα σάρκας. Έχω ενοχικές σχέσεις με το φαγητό και αποφεύγω να τρώω. Όταν μου επιτρέπω κάτι πιο πληθωρικό αμέσως μετά κατατρώγομαι από τύψεις και μισώ τον εαυτό μου. Παραλείπω ολόκληρα γεύματα λέγοντας ψέματα στον αρραβωνιαστικό μου (που συζούμε) ότι έχω ήδη γευματίσει κι αποφεύγω κοινωνικές επαφές που μπορεί να συνεπάγονται τραπεζώματα.

Ωστόσο, εάν δεν μπορώ να το αποφύγω κάνω πως χαίρομαι και συμπεριφέρομαι στο τραπέζι όπως όλοι, με το φόβο ότι η παραμικρή διαφορετική ένδειξη συμπεριφοράς μπορεί να σηματοδοτήσει και την αποκάλυψη του μυστικού μου που με τόσο κόπο κρατώ επτασφράγιστο. Αυτό που κάνω σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι νηστεύω τα πάντα για μέρες μετά από ενα τέτοιο κοινωνικό γεγονός (ή μέρες πρίν αν η πρόσκληση είναι κανονισμένη αρκετά νωρίτερα) για να επανορθώσω. Αυτό που φοβάμαι είναι μήπως κάθε περίοδος αφαγίας είναι πιο άσχημη από την προηγούμενη γιατί τώρα δεν αρκούμαι στο να επανορθώνω με ακραίες νηστείες αλλά καταναλώνω καθαρκτικά σαν μια προσπάθεια να αποβάλλω όσο πιο γρήγορα μπορώ ό,τι κακώς έβαλα μέσα μου, πράγμα που μέχρι τώρα ποτέ ξανα δεν είχα κάνει. Τρέμω μήπως ο σύντροφός μου και οι δικοί μου άνθρωποι αντιληφθούν οτιδήποτε. Τα βράδια έχω εφιάλτες με απελπισμένες μανάδες που μου ζητούν βοήθεια για να σώσω τα σκελεθρωμένα παιδιά τους. Ο αρραβωνιαστικός μου φυσικά, όπως κι όλοι οι γνωστοί μου, υποστηρίζει ότι είμαι πολύ αδύνατη (αν και εγώ ειλικρινά δε βλέπω κάτι τέτοιο) και η μόνιμη φράση του είναι "Πάλι αδυνάτισες???" ακόμα κι όταν το βάρος μου δεν έχει αλλάξει, λες και κάτι φοβάται... Δεν ξέρω εαν αποτελώ περίπτωση νευρικής ανορεξίας, ή απλά είμαι ιδιότροπη. Είναι αλήθεια ότι αυτή η κατάσταση είναι απαίσια υπό την έννοια ότι καταδυναστεύει την καθημερινότητά μου και συνεπάγεται, ανάμεσα σε πολλά άλλα, διαρκές αίσθημα κρύου, αδυναμία και αίσθημα κόπωσης σε σημείο να έχω ρεζιλευτεί σε δημοσίους χώρους όταν σε εξόδους με φίλους ξαφνικά έχω σκοτοδύνες και χάνω τον κόσμο μέχρι που ξαπλώνω στα πατώματα για να αποφύγω τη λυποθυμία. Αλλά τότε γιατί ώρες-ώρες με σαγηνεύει τόσο?


Με ικανοποιεί να βλέπω ότι μπορώ να επιβάλλομαι στον εαυτό μου ακόμα και σε μια τόσο θεμελιώδη ανάγκη όπως η τροφή και όσο άδειο παραμένει το στομάχι μου τόσο γεμάτη ικανοποίηση είμαι. Είναι μια κατάσταση που καμιά φορά τη νιώθω σαν έναν δυνατό, αρρωστημένο έρωτα:Με αφεντεύει, μου επιβάλλεται, με διατάζει, με καταπιέζει, με κατακρίνει, με απορρίπτει... αλλά δεν μπορώ μακριά του... Και τότε φοβάμαι... Είναι πράγματι δική μου η επιλογή, δικός μου ο αυτοέλεγχος, δικοί μου οι κανόνες ή μήπως τελικά δεν είμαι παρά μια θλιβερή, υπάκουη σκλάβα χωρίς ζωή?

Διαφημιστική Προβολή

Διαφημιστική προβολή...