Είμαι 28 χρονων κι έχω ταξιδεψεί στον κόσμο της ανορεξίας.Έζησα τρία χρόνια συντροφιά με το θάνατο,τη μοναξιά,την απόγνωση.Στην αρχή δεν ήταν έτσι.Έβαλα απλά στόχο να χάσω κάποια κιλά ,για να νιώσω καλύτερα,να βρω κάτι που να μπορώ να το ελέγχω απόλυτα,να ασχολούμαι με αυτό ,για να ξεχνάω όλα εκείνα που με πλήγωναν.Τότε βέβαια μόλις που τα διαισθανόμουν όλα αυτά.Πίστευα ότι θα κάνω μια δίαιτα,που θα με κάνει όμορφη και γι'αυτό πιο αποδεκτή.Ενδόμυχα έλπιζα ότι έτσι θα μ'αγαπήσουν περισσότερο...

είπα λοιπόν στον εαυτό μου ''θα κάνεις δίαιτα ''και νόμιζα ότι βρήκα την αυτόματη λύση σε όλα τα προβλήματά μου.΄Αρχισα να τρώω μόνο μια φορά τη μέρα συγκεκριμένη και αυστηρά περιορισμένη ποσότητα τροφήςπ.χ μια φέτα ψωμί. Άρχισα να ανεβοκατεβαίνω τα 78 σκαλοπάτια της πολυκατοικίας μου δέκα φορές τη μέρα και να ζυγίζομαι καθημερινά. Τα γεμάτα τραπέζια με αηδίαζαν,το βάρος μου μειώνονταν ραγδαία ,σε λιγότερο απο ένα μήνα είχα χάσει τα κιλά που επιθυμούσα,ωστόσο έβλεπα πάντα τον εαυτό μου χοντρό και άσχημο,ιδιαίτερα την περιφέρειά μου. Φοβόμουν την τροφή και τη μισούσα.Την έβλεπα ως απειλή της ευτυχίας μου.Τα πρώτα μου συναισθήματα ήταν αντιφατικά. Καταλάβαινα ότι είμαι παγιδευμένη, ότι έχω χάσει τον έλεγχο-τί ειρωνεία!όλα αυτά τα έκανα για έχω''έλεγχο''...Από την άλλη μεριά όσο κατέβαιναν τα νούμερα στη ζυγαριά,τόσο ανέβαινε ηενεργητικότητα ,η διάθεση και η αυτοπεποίθησή μου.ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΑΝΟΡΕΞΙΑΣ,ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣ ΑΜΑΧΗΤΙ,ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΕΚΜΗΝΕΝΙΣΕΙ,ΝΑ ΛΙΩΣΕΙ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΨΥΧΗ ΜΕΣ'ΤΗΝ ΑΔΗΡΙΤΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗ. Η ευτυχία κάποτε τελείωσε.Στη θέση της έμεινε ένα σκελετωμένο σώμα χωρίς περίοδο για 20 ολόκληρους μήνες και που οι φλέβες του είχαν γίνει διάτρητες από τις σύριγγες, γιατί κάθε τόσο έπρεπε να κάνω ιατρικές εξετάσεις. Δεν είχα σίδηρο,δεν είχα ασβέστιο, δεν είχα κάλλιο...κιτρίνισα,πάγωνα στα μέσα του Ιουλίου,τις νύχτες έμενα άυπνη ,δύσκολα βολευόμουν στο κρεββάτι ή στην καρέκλα.Δεν είχα κρέας, όλα γινόντανε σκληρά και ξύνανε τα κόκκαλά μου .Πονούσα.Κάποτε πονούσε το στήθος μου κι ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά αλαφιασμένα,το αίμα να μαζεύεται στο στέρνο-ίσως έκανα αρρυθμίες,δεν ξέρω-έτσι κι αλλιώς μου είπαν ότι έζησα από θαύμα.Τα δάχτυλα μου ήτανε μωβ,μελάνιαζα και μάζευα τούφες μαλλιά από το μαξιλάρι μου.Κατέληξα να τρώω μόνο πορτοκάλια το χειμώνα και ροδάκινα το καλοκαίρι.Δε θα αναφέρω πόσα κιλά είχα καταντήσει,γιατί ξέρω πολύ καλά ότι τα νούμερα που σοκάρουν έναν άνθρωπο που τρώει φυσιολογικά,μπορεί να δελεάσουν επικίνδυνα μια ανορεξική,που τυχόν θα διαβάσει αυτές τις γραμμές και θα προτιμούσα να πεθάνω παρά να βλάψω έστω ακούσια μια ψυχή που παλεύει μ'αυτό που εγώ αντιμετώπισα.Σιγά-σιγά βυθίστηκα σε κατάθλιψη.Απομονώθηκα.Δεν πήγαινα να επισκεφθώ τις φίλες μου,για να μη με κεράσουν...Κλεινόμουν στο δωμάτιό μου τρομαγμένη μπροστά στα τρομαγμένα μάτια των ανθρώπων που ψιθύριζαν ''Θε μου,πώς έχει καταντήσει έτσι''.κι όμως εγώ ένιωθα χοντρή κι άκουγα διαρκώς μια φωνή να ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι μου΄΄μην τολμήσεις να φας.Μην τους ακούς.Θα σε κάνουν χοντρή.Σε ζηλεύουν,γιατί είσαι αδύνατη...!''Κι αυτή η φωνή με τιμωρούσε ανελέητα,αν κάποτε παρέβαινα τη διαταγή της-γυμναστική μέχρι να ιδρώσουνε τα κόκκαλά μου...Μια μέρα ,στην αρχή του τρίτου χρόνου του μαρτυρίου μου, ένιωσα ανυπόφορη μοναξιά και μαζί ακατανίκητη πείνα.Κάτι με έσπρωχνε να φάω,να φάω,να φάω.Ήταν η κραυγή του οργανισμού μου για επιβίωση και ταυτόχρονα το πρώτο βουλιμικό επεισόδιο.Ανακάτεψα όλες τις γεύσεις μέσα στο αμάθητο στομάχι μου,ύστερα άρχισα να κλαίω υστερικά,βέβαιη ότι θα παχαίνω.Προσπάθησα να κάνω εμετό.Δεν τα κατάφερα.Πήρα μια χούφτα καθαρτικά.Είπα πως θα 'ναι η πρώτη και τελευταία φορά.Τις επόμενες τρεις μέρες έμεινα σχεδόν τελείως νηστική και έκανα σκληρή γυμναστική .Ήταν χειμώνας κι εγώ περπατούσα ξυλιασμένη,κουκουλωμένη ως τ'αυτιά επί δύο ολόκληρες ώρες...τιμωρία...και τρόμος.Αυτό κατέληξε να γίνεται κάθε εβδομάδα και μάλιστα με καταπληκτική κανονικότητα,κάθε Πέμπτη.Ένας φαύλος κύκλος πόνου και ενοχής.Όταν έτρωγα έτσι άγρια,λαίμαργα κι απολίτιστα,τσαλαβουτώντας με τα χέρια μες το πιάτο,όλα ανοιγμένα πάνω στο τραπέζι,ένιωθα μετά τον πόνο του εξευτελισμού και της αποτυχίας να με διαλύει ολόκληρη.Έκλαιγα και μέτραγα κρυφά τις νύχτες τα κόκκαλα μου πάνω στα πλευρά πασχίζοντας να παρηγορηθώ πως όχι δεν τα είχε σκεπάσει σάρκα...Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μπορούσε να υπάρξει τέτοιος και τόσος πόνος!Βέβαια σάρκα δε σκέπαζε τα κόκκαλά μου και παρέμενα σα να 'χα βγει απ'το 'Αουσβιτς...Το βλέπανε οι άλλοι και το λέγανε μα όχι εγώ ,ποτέ εγώ.Μα ο οργανισμός μου με εγκατέλειπε,σε λίγο δε θα γλίτωνα τους ορούς και το νοσοκομείο.Όταν μια φορά βρέθηκα με ορό ,σκεφτόμουν να τον κόψω μα δεν το έκανα,γιατί φοβήθηκα ότι θα με μεταφέρουν κατευθείαν στο ψυχιατρείο.Κάποιοι με περνούσαν για τρελή...Μονο εγώ το ήξερα πόσο πόνο έκρυβα μέσα μου.Τα όνειρά μου ήταν φρικτά,έβλεπα παιδιά που λιώναν μες τα χέρια μου,που απόμεναν κλωστές νερό στα δάχτυλα μου ξεχύνοντας τα σπλάγχνα τους στην τουαλέττα...Ζούσα στην κόλαση,ώσπου αποκαμωμένη αποφάσισα να της παραδοθώ.Τρομαγμένη από τις συνεχόμενες βουλιμικές κρίσεις αποφάσισα να αφήσω τον εαυτό μου να πεθάνει από ασιτία.Θα πετούσα ό,τι φαγώσιμο και θα τον κλείδωνα μέσα στο σπίτι.Στην κατάσταση που βρισκόμουν αρκούσε ένας μήνας,για να μην υπάρχω.Ήταν μια φρικτή μέρα,μια κυνική απόφαση που τη δεχόμουνα με υποταγμένη απελπισία,ανίκανη να πολεμήσω τόσο πόνο μόνη μου.Γιατί πια οι άνθρωποι κοιτάζανε,μόνο κοιτάζανε με λύπη,με οίκτο,με τρόμο.Ξεγραμμένη...ήμουνα ξεγραμμένη.Μέχρι τις δύο το μεσημέρι έμενα σε κατάσταση ληθάργου στο κρεββάτι μου με τα παντζούρια κλειστά.Στις δύο σηκώθηκα και σύρθηκα ως το μπαλκόνι.Ήτανε τέλη Αυγούστου .Δεν ξέρω τί έπαθα.Με πήρανε τα δάκρυα''θέλω να ζήσω''-έλεγα-'να ζήσω''.Μου 'ρθανε στο μυαλό άνθρωποι που περίμεναν,όλα εκείνα που με κρατούσαν ως τα τότε ζωντανή μέσα σε τόση οδύνη-γιατί όπως όλοι μας ,έτσι κιεγώ είχα να δώσω στους ανθρώπους.Και αποφάσισα λίγο πριν το τέλος να πάρω το δρόμο της επιστροφής,να προσπαθήσω να φάω κανονικά ''θυσιάζοντας'' εκείνο το λιπόσαρκο κορμί,που τόσο αρρωστημένα αγαπούσα.Ήξερα πως δεν ήταν δυνατό να παραμενω τόσο αδύνατη χωρίς να παραδέρνω ανάμεσα στη βουλιμία και το θάνατο.Δεν ήταν ευκολος ο δρόμος της επιστροφής,γιατί η φωνή της ανορεξίας ούρλιαζε αδιάκοπα μες το κεφάλι μου κι εγώ έπρεπε να τη νικώ κι από την άλλη η βουλιμία με σάρωνε κι εγώ έπρεπε να αντιστέκομαι,παγιδευμένη ανάμεσα σε δυο αρρώστιες,που με χτυπουσαν ανελέητα κι εγώ έμενα απροσμάχητη με μόνο εφόδιο τη θέληση μου και μια προσευχή...ν'αντέξω το κορμί μου π'άλλαζε κι ήτανε τόσο επώδυνη εκείνη η μεταμόρφωση που μ'έκανε από σκέλεθρο άνθρωπο.Μα είναι αυτός ο πόνος ζωηφόρος,όπως οι ωδίνες που ετοιμάζουν τη ζωή,ενώ ο άλλος της ανορεξίας είναιαπύθμενος,δίχως το σύνορο του τέλους,με μόνο σύνορο το θάνατο...Μα εσένα δε σου πρέπει ο θάνατος.Μήτε σου πρέπει η δυστυχία που έζησα εγώ. Γράφω ,για να σου 'πω πως είναι η ανορεξία κόλαση,προτού προλάβεις να τη ζήσεις,μην καταφέρει και σε ξεγελάσει όπως εμένα,όπως αυτούς που τώρα δεν υπάρχουν.Αν αισθάνεσαι πως σε αγγίζει αυτή η αρρωστια,μίλησε σε κάποιον που εμπιστεύεσαι,όσο πιο γρήγορα μπορείς-σε ικετεύω...Γράφω,γιατί σε αγαπώ κι ας μη σε ξέρω.Αρκεί που είμαστε κι οι δυο μας άνθρωποι.Γράφω για σένα που παλεύεις,για σένα,μαύρη ή λευκή,ανορεξική,αδελφήμου,που ξενυχτάς κι εσύ,όπως ξενυχτησα κι εγώ απάνω σ'ένα στρώμα που το 'καναν σκληρό τα πεταγμένα κόκκαλά σου.Πονάν οι λέξεις,το γνωρίζω.Είναι μεδούλι απ'τα δικά μου κόκκαλα.Τα 'σπασα μόνη μου,για να ρουφήξω τη ζωή.Ξέρω του πόνου το σπασμό, που περονιάζει τα σκοτάδια σου.Ελα, αδελφή μου,δος μου το χέρι σου να περπατήσουμε μαζί στο φως,να ατενίσουμε ξανά πίσω απ'τα σύννεφα μια πορφυρή σχισμή ανατολής...

Διαφημιστική Προβολή

Διαφημιστική προβολή...