Πριν από μερικούς μήνες και ενώ είχα βγει με μια φίλη για φαγητό, γνωρίσαμε μια παρέα από τρεις νεαρούς άνδρες, οι οποίοι έδειξαν πολύ γρήγορα το ενδιαφέρον τους για μας. Οι δύο από αυτούς ήταν αρκετά συμπαθητικοί και «καλοβαλμένοι». Ο τρίτος τράβηξε το βλέμα μας με τον όγκο του (1.90μ και 180κ από ότι μάθαμε μετά).

Όταν σην πορεία της βραδιάς οι παρέες ενώθηκαν, έτυχε να καθήσω δίπλα στο «χοντρό» και εκεί διαπίστωσα ότι πρόκειται για ένα άτομο με απίστευτο εσωτερικό πλούτο (απ’ όσο μπόρεσα να καταλάβω δηλ. από μια μικρή κουβέντα που κάναμε), σε αντίθεση με την κενότητα που διαπίστωσα στους "ωραίους" φίλους του.  
Για να μην πολυλογώ, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και μετά από λίγες μέρες που τα λέγαμε στο τηλέφωνο βγήκαμε και ξεκινήσαμε μια σχέση που τώρα μετράει 6 μήνες ζωής και με πολλές ελπίδες για σοβαρή συνέχεια. 
Θα ήμουν ψεύτρα αν έλεγα πως όταν τον πρωτοείδα δε σκέφτηκα τα κιλά του. Το καλό ήταν ότι ο προβληματισμός μου κράτησε πολύ λίγο, γιατί διαφορετικά θα είχα χάσει έναν σπουδαίο άνθρωπο.  
Από την αρχή μοιράστηκε μαζί μου προβληματισμούς του, σκέψεις του και το κυριότερο για μένα ξεδίπλωσε το θέμα των κιλών του δίνοντάς μου να καταλάβω τι ακριβώς γινόταν, χωρίς οίκτο ή θυμούς για τον εαυτό του, αλλά και χωρίς καμία προσπάθεια να τον δικαιολογήσει.  
Μπορεί να ακούγεται χαζό αυτό που θα πω ή ρομαντικό αλλά αυτή τη στιγμή δεν «βλέπω» τα κιλά του, αλλά τον ίδιο ως άνθρωπο.  
Η αλήθεια είναι πως ανησυχώ για την υγεία του και γι αυτό σκεφτόμαστε και ψάχνουμε μαζί (με δική του πάντα πρωτοβουλία), τρόπους ώστε να χάσει κάποια κιλά, με άξονα να διασφαλιστεί όσο γίνεται η κατάσταση της υγείας του και όχι για να βελτιωθεί η εμφάνισή του. 
Αντιμετωπίζω και εγώ μαζί του πολλά προβλήματα από το περιβάλλον. Δεν υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορήσουμε και να μην μας κοιτάξουν επιτιμητικά ή εμένα με οίκτο για την τύχη μου (και δεν είμαι και καμιά αδύνατη, μάλλον λίγο παραπάνω από κανονικό θα έλεγα). Ακόμη και οι ίδιοι οι γονείς μου απαίτησαν να αφήσω το «χοντρό» γιατί δε μου ταιριάζει, απειλώντας με ηλιθιότητες όπως τον αποκλεισμό μου από την οικογενειακή περιουσία. Μια φίλη μου, "ανησυχώντας" δήλωσε πως έχω το σύνδρομο της «Μητέρας Τερέζας» και προσπαθώ να τον σώσω και άλλα τέτοια που με θυμώνουν, με στεναχωρούν και με κάνουν να ντρέπομαι για τους δικούς μου ανθρώπους που έχουν αυτή τη στάση ζωής που εμένα δε με αντιπροσωπεύει καθόλου. 
Όσο και να με πονάει που με αυτή τη σχέση μας αντιμετωπίζουν έτσι, δήλωσα προς όλους πως αυτή είναι η επιλογή μου, για την ώρα, και είναι δική τους ευθύνη αν θα είναι μαζί μου ή όχι. 
Δεν ξέρω αν είναι εύκολο να δει κάποιος κάτω από 180 κιλά σάρκας και λίπους, ξέρω όμως πως εγώ που το κατάφερα βρήκα πραγματικό θυσαυρό, αμφισβητώντας την αξία των προτύπων που μας προβάλλουν καθημερινά προσπαθώντας να μας πείσουν ότι όποιος ξεφεύγει από αυτό, πρέπει να μένει στο περιθώριο μόνος και δακτυλοδεικτούμενος.  
Μπορεί να ακούγεται απόλυτο αλλά πιστεύω ότι μόνο για τον εαυτό μας έχουμε το δικαίωμα να ορίζουμε πως θα είμαστε. Οι άλλοι αποφασίζουν αν θα μας αποδεκτούν έτσι ή όχι. Ποιός θα κερδίσει και ποιός θα χάσει θα φανεί στην πορεία.

Διαφημιστική Προβολή

Διαφημιστική προβολή...